Հմայք, որը դուրս էր արտաքինի սահմաններից

Կարծես ներսից բխող լույս լիներ։

Մետաքսյա Սիմոնյան

Ձայն՝ դյութիչ ու մեղմ,

երբեմն՝ շշուկի պես մոտ,

երբեմն՝ հեռվից եկող հուշի պես անորսալի։

Ներկայություն՝ անփոխարինելի…

Այնպիսին, որ երբ հայտնվում էր բեմում, օդը կարծես խտանում էր։

Եվ ամենից առաջ՝

հազվագյուտ, խորունկ հոգի։

Նա այն դերասանուհիներից էր, որոնց հեռանալուց հետո բեմը մի պահ մնում է անշարժ՝

կարծես դեռ սպասում է նրա վերադարձին։

Այսօր նրա հիշատակի օրն է։

Եվ հենց հնչում է նրա անունը, միանգամից հիշում ես ձայնը, հայացքը,

այն առանձնահատուկ ներկայությունը, որով նա կարողանում էր կենդանացնել բեմը։

Տարիներ անցել են։

Նա այլևս չի կանգնում այդ բեմում,

բայց նրա ստեղծած կերպարները մնացել են մեզ հետ։

Մնացել է նաև այն զգացումը, որ ունենում ենք մեծ արվեստագետներին հիշելիս՝

թվում է՝ նրանք հեռացել են միայն ժամանակի մեջ, բայց ոչ՝ մեր հիշողությունից։

Մետաքսյա Սիմոնյանն այդպիսի արվեստագետ էր։

Նա այլևս բեմում չէ։

Բայց ամեն անգամ, երբ հիշում ենք նրան, նրա արվեստը նորից է կենդանանում։

Եվ մեր հիշողության մեջ դեռ ապրում է այն Մետաքսյա Սիմոնյանը,

որին երբեք չհասցրինք հրաժեշտ տալ։

Մարի ԳՐԳՈՋԱՅԱՆ

Մեկնաբանություններ